24 فوریه 2025- یک مطالعه همگروهی اخیر که از روش شبیه سازی آزمون هدف استفاده کرده است، به مزایای احتمالی کاهش وزن پس از عمل تعویض مفصل توسط داروهای ضد چاقی، در کاهش خطر نیاز به جراحی مجدد تعویض مفصل در طولانی مدت اشاره کرده است. این یافته‌ها که در JAMA Network Open منتشر شده است، نشان می دهد که بیماران مبتلا به چاقی که در مدت یک سال پس از شروع داروهای ضد چاقی به کاهش وزن بیشتری دست می یابند، احتمال کمتری برای نیاز به جراحی مجدد در فواصل پنج ساله و ده ساله دارند.
محققان نوشتند: "کاهش وزن بیشتر در عرض یک سال پس از شروع داروهای ضد چاقی با خطر کمتر تعویض مفصل در پنج و ده سال مرتبط بود. این نشان می دهد که کاهش وزن ایمن و پایدار از طریق دارو ممکن است به بهبود طول عمر مفصل پروتزی لگن و زانو در بیماران مبتلا به چاقی کمک کند."
راهنمای عمل بالینی کالج روماتولوژی آمریکا و انجمن آمریکایی جراحان هیپ و زانو در سال 2023 بیان می کند که چاقی به تنهایی نباید تعویض مفصل را به تاخیر بیاندازد. انتظار می رود که این منجر به افزایش قابل توجهی در جراحی های تعویض مفصل در میان بیماران چاق شود. با این حال، این بیماران با خطر بیشتری برای عمل مجدد تعویض مفصل روبرو هستند که باعث پیچیدگی و هزینه ی جراحی می شود. هنوز مشخص نیست که کاهش وزن بعد از عمل می تواند این خطر را کاهش دهد یا خیر.
برای پرداختن به این شکاف، دکتر دانگ شینگ شی و همکارانش از گروه ارتوپدی بیمارستان شیانگیا، وابسته به دانشگاه مرکزی جنوبی در چانگشای چین، تاثیر کاهش وزن را به دنبال استفاده از داروهای ضد چاقی بر احتمال عمل مجدد در بیمارانی که تحت تعویض مفصل ران یا زانو قرار گرفته اند، بررسی کردند.
برای این منظور، محققان یک مطالعه کوهورت گذشته نگر با استفاده از شبیه سازی کارآزمایی هدف، یک چارچوب استنتاج علّی، برای تجزیه و تحلیل بیماران مبتلا به چاقی که تحت تعویض مفصل ران یا زانو قرار گرفته بودند، انجام دادند. در این مطالعه از داده های پایگاه داده تحقیقات پزشکیIQVIA (2000-2023) برای تجزیه و تحلیل آماری داده ها بین اکتبر 2023 و ژوئن 2024 استفاده شد.
محققان ارتباط بین کاهش وزن حاصل از یک سال مصرف داروهای ضد چاقی - طبقه بندی شده به عنوان کم تا متوسط (2٪ -10٪) یا زیاد (≥10٪) - و خطر جراحی مجدد در پنج و ده سال را بررسی کردند. تجزیه و تحلیل بر روی داروهایی مانند اورلیستات، سیبوترامین، آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون و ریمونابانت متمرکز شد تا تأثیر آنها بر نتایج طولانی مدت ایمپلنت جایگزین شده، مشخص گردد.
یافته های کلیدی مطالعه به شرح زیر است:
• در میان 3691 شرکت کننده (میانگین سنی 64.7 سال، 62.9 درصد زنان)، خطر عمل مجدد 5 ساله برای گروه افزایش وزن یا گروه با وزن ثابت 5.6 درصد، برای گروه کاهش وزن کم تا متوسط 4.4 درصد و برای گروه کاهش وزن زیاد، 3.7 درصد بود.
• در مقایسه با گروه افزایش وزن یا وزن پایدار، نسبت خطر (HR) برای جراحی مجدد در گروه کاهش وزن کم تا متوسط 0.75 و در گروه کاهش وزن زیاد 0.57 بود.
• آنالیزهای جداگانه برای تعویض مفصل ران و زانو روند مشابهی را نشان داد.
• در بیماران تعویض زانو،HR برای عمل مجدد برای گروه دارای کاهش وزن کم تا متوسط و برای گروه کاهش وزن زیاد در مقایسه با افزایش وزن یا گروه ثابت به ترتیب 0.55 و 0.49 بود.
• در بیماران تعویض مفصل ران، HRمربوط به گروه های کاهش وزن کم تا متوسط و زیاد در مقایسه با افزایش وزن یا گروه ثابت به ترتیب 0.82 و 0.53 بود.
• یافته های ثابتی در رابطه با ارتباط بین کاهش وزن و خطر عمل مجدد 10 ساله پس از شروع داروهای ضد چاقی وجود داشت.
این یافته ها نشان می دهند که کاهش وزن ناشی از دارو درمانی، که نسبتاً ایمن، مؤثر و پایدار است، ممکن است به بهبود بقای ایمپلنت در بیماران چاق که تحت تعویض مفصل ران یا زانو هستند، کمک کند. این مطالعه کوهورت، با تقلید از یک کارآزمایی تصادفی و کنترل شده، نشان داد که کاهش وزن بیشتر طی یک سال پس از شروع داروهای ضد چاقی، با خطر کمتر عمل مجدد در پنج و ده سال مرتبط است.
محققان نتیجه گیری کردند که «این نتایج نقش بالقوه داروهای ضد چاقی را به عنوان یک استراتژی ارزشمند برای بهبود نتایج بلند مدت جایگزینی مفصل در این جمعیت از بیماران برجسته می‌کند».
منبع:
https://medicaldialogues.in/orthopaedics/news/weight-loss-after-antiobesity-medication-may-lower-joint-replacement-revision-risk-jama-143821